Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

ΜΕ ΕΝΑ ΦΦΦΦ...ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΧ!




Πηγαίνω χορεύοντας στη δουλειά, και ακροβατώ ισορροπώντας στην άκρη του πεζοδρομίου καθώς δοκιμάζω νέα χορευτικά βήματα , πατήματα για τη σκηνή... 



Άραγε γεμίζω με γλύκα τις σκέψεις παιδιών; Όταν θα αναπολούν τα χρόνια που περάσαμε μαζί θα χαμογελούν στην ιδέα όσων παρεούλα κάναμε ... 



Με σπασμένο φτερό μπορώ να πετάξω;

Κάποιες φορές το χάνω και άλλες το βρίσκω …το ζυμαράκι που λείπει, το παζλ των χαμένων μου ονείρων να κολλήσω. 



Μην είναι ένα μήνυμα σε σφραγισμένο μπουκάλι που κρατά κρυμμένα μυστικά; Ή ένα ψάρι με κεφάλι ...κουκουβάγιας; Μην είναι λωτός της λήθης; Ή η μελωδία που ανάποδα ακούς και κάνεις άλλους συνειρμούς; 



Και αν τύχει και γελάσω ; Θα παγώσει το συναίσθημα; Και αν παγώσει πως θα ξαναγαπήσω; Θα αγαπηθώ;



Να στήνω παραμύθια στων ματιών σας τους διαδρόμους , είναι μια πρόκληση. 



Να αλλάζω το σκηνικό το μέσα μου, το έξω μου με ένα πανί τοποθετημένο μελετημένα ατημέλητα από μια πετονιά σε βαρκούλα στη μέση του πουθενά...αυτό είναι ένα στοίχημα. 



Να δίνω στο παραμύθι αέρα που στο πέρασμα του να αγγίζει έστω και μια μόνο σου χορδή. ..Να τη δω να αρχίσει να πάλλεται ... Είναι κατόρθωμα! 



Να σε κοιτώ , να μπορώ να μπαίνω στη σκέψη σου και να αποκρυπτογραφώ τα μύχια θέλω σου… Μμμμμ σιγά ποια είμαι ; Η Κιρκίλα*;

Τελικά για φέτος από εδώ το ΄φερα από εκεί το πήγα βρήκα άλλα 33 παιδάκια σκανταλιάρικα, ζαβολιάρικα, πεισματάρικα ,κουλτουριάρικα και γίνανε οι εκλεκτοί της καρδιάς μου . Το πλήρωμα μου στη βαρκούλα των ονείρων την χιλιοτρυπημένη. Ανεβάζουν τα πανιά και με μια και δυο και τρεις ανάσες ξεκινάει το παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι. 


 Ανάμεσά τους ο μουσικός μελωδός , επιμελητής των τραγουδιών, των ήχων , των παλμών της καρδιάς μας …ο Κώστας Κραββαρίτης.


 Η μια, μοναδική και ανεπανάληπτη Στεφανία Κωνσταντινίδου σε θέση για κάθε ρόλο , η φωνή της λογικής μας που με ήπιο τόνο μας παρασέρνει σε έμμετρα παιχνιδίσματα της φαντασίας.


 Τέλος η Γωγώ Στόικου με τον αέρα πρωταγωνίστριας, και με διπλωματικό ταπεραμέντο συντονίζει, οργανώνει,διευθετεί και διεκπεραιώνει με αγωνιστικό πνεύμα την πορεία προς τη Ιθαγδάτη** ! 


Κάπου εκεί ανάμεσα, με τα χέρια ανοιχτά, νιώθω το θαλασσινό αεράκι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, την πρωινή δροσούλα στο πρόσωπο να με ραντίζει και τη μυρωδιά από την καλοκαιρινή μπόρα να με …ψιχιλίζει***!




Και συνεχίζω να κάνω τα ωραιότερα όνειρα στον ξύπνιο μου!!!!


* Κιρκίλα : Πανέξυπνη μάγισσα που μεταμορφώνει -στο παραμύθι του Οδυσσεβάχ-ανθρώπους σε ζώα. 
** Ιθαγδάτη: Η πατρίδα του Οδυσσεβάχ. 
*** Ψιχιλίζει: Ψιχαλίζει  όπως το λένε στο Ινιζιμιρίτ,  μια χώρα όπου όλοι μιλάνε με το Ι

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ !!!

  Τα πέτυχα , τα πέτυχα!!! Επιτέλους  φέτος κατάφερα μια σούπερ συνταγή για τσουρέκια. Που μπορώ να επαναλάβω γιατί δεν έγινε κουτουρού. Και φυσικά θα την μοιραστώ μαζί σας γιατί ως γνωστό τίποτα δε έχει νοστιμάδα αν δεν το μοιράζεσαι.


  
   Σας είπα ότι πειραματίστηκα στη κουζίνα μου αρκετές φορές. Έχω όμως και μια αυστηρή επιτροπή τεσσάρων ατόμων που λες και έχουν την εμπειρία σαράντα «Μαμαλάκηδων» μου  αρχίζουν : "Θα το ήθελα πιο γλυκό..."."Είναι πολύ σφιχτή η ζύμη..." "Σου άρπαξαν..." "Τα θέλω πιο αφράτα...".Ενώ επιδίδονται σε κριτική σαν τους βραβευμένους σεφ της χρονιάς  εγώ κρατώ  την κουτάλα της σούπας κι πολύ θα΄θελα να αγγίξω κεφαλάκια έτσι που είναι στη σειρά και μασουλάνε  και να ακουστούν ήχοι μεταλλόφωνου.

 Παρασκευή πρωί έχω προγραμματίσει να ετοιμάσω προμήθειες  για το κοριτσάκι που θα σαλπάρει το Σάββατο για το όμορφο νησί τη Λέσβο. Ξεσηκώνω μια συνταγή που έχω γραμμένη πάνω από έξι χρόνια στο τεφτέρι μου. Δεν είναι μόνο γραμμένη η δοσολογία αλλά και οδηγίες βήμα βήμα για την εκτέλεση. Μετά από αρκετές προσπάθειες το έχω πάρει το μάθημά μου. Τα τσουρέκια θέλουν ζέστη , το χω δει να το κάνει και ο γείτονάς μου  ο ζαχαροπλάστης. Έκλεισα την πόρτα της κουζίνας και άναψα το σώμα λαδιού να ζεστάνει . Εξάλλου οι μέρες είναι σαν να γύρισαν πίσω στο ημερολόγιο και κάνει κρρρρρύο. Οπότε μια χαρά βολεύτηκα στην κουζίνα και ξεκίνησα κάπως έτσι.



 Στη λεκάνη μου έβαλα δυο ποτήρια χλιαρό νερό και διέλυσα 80 γρ μαγιά. Συμπλήρωσα ένα κουταλάκι γλυκού ζάχαρη και αλεύρι λίγο λίγο και ανακάτευα με τον αναδευτήρα τόσο ώσπου να γίνει ένας χυλός. Σκέπασα τη λεκάνη και την έβαλα στο φούρνο μου που έχει πρόγραμμα για φούσκωμα ζύμης .Αν δεν έχει μπορείτε να τον ανάψετε στους 40 με 50 βαθμούς.



Στο μεταξύ πήρα μια κατσαρόλα και σε χαμηλή φωτιά έβαλα 500ml γάλα, μισό ποτήρι καλαμποκέλαιο , 200 γρ. φυτίνη, 750 γρ. ζάχαρη και ανακατεύω μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Μετά συμπλήρωσα μισό κεσεδάκι αγελαδινό γιαούρτι και 6 αυγά που τα είχα χτυπήσει ελαφρά από πριν.


 Για μυρωδιά τα γνωστά μαχλέπ, κακουλέπ με μαστίχα  και ξύσμα δυο πορτοκαλιών.

  Αυτό το μείγμα το έριξα μέσα στη λεκάνη που στο μεταξύ πήρε λίγο όγκο και αφού ανακάτεψα άρχισα να ρίχνω το αλεύρι .

Είχα ετοιμάσει λιώσει το βούτυρο και όταν το ζυμάρι έγινε μια ζύμη που κολλάει στα χέρια βουτούσα  και συνέχισα το ζύμωμα μέχρι που...ένιωσα πως είναι έτοιμο. 

Αφήνω λέει να φουσκώσει 2-3 ώρες . Εντάξει λέω με το μυαλό μου μέχρι που προλαβαίνω και για καφέ να πάω..Πέρασε δεν πέρασε μια ώρα ώσπου να μαζέψω να ετοιμάσω τα ταψιά με τις λαδόκολλες κοιτάζω στο φούρνο και τι να δω;

 Το ζυμάρι είχε ανασηκώσει το καπάκι από τη λεκάνη και μου έκανε τζα. Η καλή ζεστούλα μέσα στο χώρο είχε κάνει τη δουλειά της. Ανασήκωσα μανίκια και άρχισα το πλάσιμο με τα δυο μου τα χεράκια . Τρεις πλεξούδες στο ταψί του φούρνου. Είχα μια φόρμα μακρόστενη για κέικ τη χρησιμοποίησα. 

Στο δεύτερο ταψί αράδιασα ατομικά αλλά το ζυμάρι περίσσευε. Πήρα λοιπόν κάτι μικρές φόρμες για στρογγυλό κέικ και έβαλα τις πλεξούδες μέσα. 

Πάλι άφησα το ζυμάρι να ξεκουραστεί. Τα γνωστά ...μέχρι να μαζέψω ήρθαν και οι πλεξούδες ενώθηκαν στο ταψί. Άλειμμα με χτυπημένο αυγό και πασπάλισμα με σουσάμι και αμύγδαλο σε φέτες.

 Στους 200 βαθμούς 20-25 λεπτά. Δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Το σπίτι μοσχομύρισε!!! Και τα παιδιά με το που είχαν σηκωθεί από τα κρεβάτια τους πήγαν ήρθαν αρκετές φορές.

    Ορίστε στο φτωχικό μας φίλοι μου!!! Σας περιμένω…

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΤΥΧΕΡΟΥΛΑ!

   Την Παρασκευή στο  σχολείο κόψαμε το προτελευταίο ποδαράκι (σακουλάκι με σπόρους) της κυράς Σαρακοστής. Ανταλλάξαμε ευχές για καλή Ανάσταση με τους μαθητές και τους γονείς τους. Τυχερούλα που έχω μπροστά μου δυο βδομάδες άδεια.

Πέρσι διάβαζα για τις εξετάσεις των Αγγλικών... φέτος νιώθω πιο ξένοιαστη...είμαι πιο ξεκούραστη!
   Στο σπίτι μύρισε Άνοιξη!!!
Όλος αυτός ο αναβρασμός της φύσης έχει ξυπνήσει την αλλεργία μου αλλά είμαι τυχερή που οι εξάρσεις των ζεστών ημερών διακόπτεται πού και πού από μια δυνατή βροχούλα που συμπαρασέρνει τη γύρη και καταλαγιάζουν τα συμπτώματα του αδιάκοπου και εξαντλητικού φτερνίσματος.
Το Σάββατο του Λαζάρου κατάφερα να τηρήσω το έθιμο με τα ψημένα Λαζαράκια. Την Κυριακή βρέθηκα στο εργαστήρι Ονείρων στη Χωριστή και με τα παιδάκια πλέξαμε καλαθάκια που έχουν την τιμητική τους όλες αυτές τις μέρες.

 Δεν μου λείψανε οι βόλτες και φυσικά τα διαλείμματα στο χώρο του σχολείου-να μη χαλάμε και τις συνήθειές μας-.Αλλά  δεν έχω να γκρινιάξω  ούτε μια σταλιά γιατί τέτοια ομορφιά μόνο μια σπάνια δίχρωμη σγουρή τουλίπα μπορεί να στην προσφέρει...που μόνο έχω την ευκαιρία να τη θαυμάσω!

Μα τι να πω και για τα άλλα διαλείμματα πάλι σε χώρο σχολείου με παιδιά μεγάλα και μικρά...αδύνατα και παχουλά...σκανταλιάρικα...πεισματάρικα ...ζαβολιάρικα και ...κουτσοδόντικα παιδιά.Διαλείμματα πολλά...ποτέ αρκετά, αλλά πολλά.Που μου αρέσει να θυμάμαι γιατί με κάνουν να χαμογελώ κρυφά!
Για να μοσχοβολήσει το σπίτι έπλασα τσουρέκια τα καθιερωμένα.Αλλά όχι μόνο μια και δυο.Δοκίμασα συνταγές απέτυχα αλλά δεν το έβαλα κάτω. Ώσπου κάποια στιγμή αυτά φούσκωσαν....
και έγιναν αφράτα.....
και τα τσάκισαν ! 
Αλλά δεν παραπονιέμαι! Είχα την ευκαιρία να τα προσφέρω με αρωματικό τσάι και σοκολατένια αυγουλάκια σε πλεκτό χειροποίητο καλαθάκι από το πασχαλινό μπαζάρ του συλλόγου γονέων του σχολείου μας!

Και η τελετουργία του τσαγιού ολοκληρώθηκε από  την κανάτα με τη λεπτομέρεια του γαλάζιου λουλουδιού!Μα ποιος τα προσέχει όλα αυτά;Ίσως μόνο το τρυφερό πέταλο της Μαργαρίτας καθώς πέφτει απαλά και αέρινα αφού αποκολλήθηκε από το κοτσάνι της.Ποιος ξέρει;
 Το παραμύθι συνεχίζεται με τα χρυσά αυγά της κότας;
Χμμμ! Αυγά με γραμμές χρυσές , μπρούτζινες και ασημένιες. Κάθε παραμύθι έχει και λίγο παιχνίδι μέσα του κρυμμένο.
Δεν μπορώ να πω ...το ευχαριστήθηκα τούτο το παιχνίδι...και ας κόλλησαν  τα χέρια και ας σκόρπισαν οι πούλιες και οι χάντρες .
Τα λουλούδια έχουν πάντα ξεχωριστή θέση στο σπιτάκι μου.Με χρώματα ζαχαροπλαστικής, με χαρτοπετσέτα, με ανάγλυφα συμπληρώματα αλλά και χρωματιστή χρυσόσκονη το παιχνίδι στην κουζίνα άναψε για τα καλά.
 Μα περισσότερο χώρο καταλαμβάνει η φαντασία και εκείνο το σκανταλιάρικο ξωτικό...η Έμπνευση της στιγμής.
Που κάνει  την κάθε στιγμή ξεχωριστή και μοναδική ...
Πάνω σε τσόφλι  συνηθισμένου αυγού με κοινό κρόκο και ασπράδι!
Γέμισα το καλαθάκι μου με τέτοιες και άλλες δημιουργίες...λίγο στόκος να συμπληρώσω το ράγισμα της ψυχής.Τυχερούλα που βρίσκω λύσεις στο πι και φι! Έκανα  και  γλυκό τάρτα με φράουλες!!!!Μμμμμ!!!! Ακόμα γλύφουν τα δάχτυλά τους.

Μα ούτε μια ανάρτηση με τη συνταγή της δεν μπορώ να κάνω.Στην  κρέμα που δε μου βγήκε από την αρχή συμπλήρωσα στα κουτουρού λίγο γιαούρτι όπως συνήθως  κάνω αλλά συνέχισε να στέκεται νερουλή.

Πιάνω λοιπόν που λέτε και ρίχνω σκόνη κρέμα ζαχαροπλαστικής.Αμέσως έγινε πολύ πολύ σφιχτή.Πήρα τότε κι εγώ ζαχαρούχο γάλα που είχα ανοιχτό...Λίγο το ένα λίγο το άλλο το τελείωσα και αυτό .Τώρα αν μου ζητήσουν να το ξανακάνω νομίζω πως είμαι τυχερή γιατί έχω έτοιμη την ατάκα που θα με γλιτώσει: "Πλήττω αφόρητα όλο με  τα ίδια και τα ίδια!"

Με αυτά και με εκείνα πέρασε η Βδομάδα των Παθών. 

Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά με αισιοδοξία,αγάπη και ελπίδα! Να περνάνε τα εμπόδια που η ζωή φέρνει μπροστά- με ένα γλυκό χαμόγελο, με το φως της Ανάστασης να λάμπει στο  σώμα, στο νου, στην  καρδιά! 




 







Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...

   Με ρωτούν αν το έργο "Μια φορά και έναν καιρό..." που ετοίμασε και παρουσιάζει η κουκλοθεατρική ομάδα του συλλόγου Εκπ/κων  Πρωτ/θμιας Εκπ/σης Δράμας είναι ΜΟΝΟ για παιδιά.Όταν ένα έργο είναι ΜΟΝΟ για ενήλικες τότε καταλαβαίνουμε πως αποκλείονται οι παιδικές ηλικίες. Όταν ένα έργο απευθύνεται σε παιδιά , τότε είναι ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!

   Ας σταθούμε λίγο στην ομάδα που έχει μια ιστορία πίσω της . Τα μέλη της είναι εκπαιδευτικοί, που σημαίνει πως ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους το περνούν με παιδιά. Επιλέγουν να διαθέσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε μια δράση που αφορά πάλι παιδιά. Τα δικά μας παιδιά.Ζώντας σε μια επαρχιακή πόλη αρκετά μακριά από τα πολιτιστικά δρώμενα της πρωτεύουσας , θέλησαν να δώσουν στα παιδιά μας την ευκαιρία να απολαύσουν ένα έργο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα αντίστοιχα που ανεβαίνουν από επαγγελματίες .

   Γιατί λοιπόν να φέρουμε τα παιδιά μας σε αυτήν την παράσταση; Γιατί  πρέπει να πάμε ΟΛΟΙ  να δούμε αυτό το θέαμα;
  Πρώτα από όλα γιατί δεν πουλιέται κανένα προϊόν.Δεν υπάρχει κέρδος από αυτό. Η τιμή εισιτηρίου είναι συμβολική και σκοπό έχει την απόσβεση των εξόδων που έγιναν για να πραγματοποιηθεί η παράσταση.(Υλικά κατασκευής κούκλας ,σκηνικών,έξοδα μεταφοράς,αίθουσας κ.λ.π.)

  Έπειτα γιατί όλα  είναι χειροποίητα.Φτιαγμένα με βελόνα και κλωστή, πανάκι και σφουγγάρι και χαρτόνι όπου χρειαστεί.Δουλεμένα όλα από χεράκια που ξέρουν ή δεν  ξέρουν ...τα ίδια χέρια είναι αυτά που ζωντανεύουν την κούκλα, της δίνουν κίνηση και ζωή.Ακόμα και το σενάριο είναι έμπνευση της ομάδας. Τα κείμενα γράφονται από τη Σταυρούλα Αυγητίδου και το κάθε μέλος συμπληρώνει στο ρόλο της .Ο ένας διορθώνει τον άλλον σκηνοθετικά και μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε.

   Έμπνευση των κειμένων είναι οι γνωστοί μύθοι του Αισώπου. Να ένας άλλος λόγος.Γιατί ο  ο Αίσωπος  είναι ο δικός μας  παππούς. Ο πρώτος από τους παραμυθάδες ! Και αν βαριόμαστε τα διδάγματα και είμαστε μπουχτισμένοι με αυτά που θέλει να μας πει ο κάθε παραμυθάς, αν τα θεωρούμε ιστοριούλες για μικρά παιδάκια και σιγά τι θα πάμε να κάνουμε εμείς οι μεγάλοι, ώριμοι και καθώς πρέπει  κύριοι και κυρίες έχω να σας πω πως όλοι μας κάποτε ήμασταν παιδιά...Αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε.Γιατί αυτό είναι που μας κρατά   σε επαφή με τα σημερινά παιδιά που ως γνωστό  είναι το μέλλον και η ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου.

  Να γιατί πρέπει να δούμε ΟΛΟΙ την παράσταση "Μια φορά και έναν καιρό..." Είναι και η μαγεία του μαύρου που δεν συνηθίζεται.

   Να ξέρατε πόσο σας ζηλεύω που θα μπορείτε να το χαρείτε! Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως είμαι μέρος αυτού του παραμυθιού. Είμαι εκεί σαν πουλάκι που πετάει...σαν σποράκι που το μαζεύουν...σαν φύλλο ή συννεφάκι φθινοπωρινό σαν λουλούδι λικνιστό...  σαν το αυγό που μόλις γέννησε η κότα...σαν το γράμμα Λ από το  ΤΕΛΟΣ.  Είμαι εκεί αλλά δε φαίνομαι ,δε μας νοιάζει να φανούμε αρκεί η πέτρα να τσουλήσει να κυλήσει και η ζωή να αρχίσει  και να τελειώσει σαν παραμύθι...