Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!!


   Σαν ένα παραμύθι μοιάζει αυτή η φιλία που ξεκίνησε πριν από πολλά πολλά χρόνια!Συμμαθήτριες στο γυμνάσιο από διπλανά χωριά.Συνεχίστηκε στο Λύκειο.Ακόμα και όταν έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό επικοινωνούσαμε δια αλληλογραφίας.Καταλυτικό το γεγονός  ότι σπουδάσαμε στην ίδια πόλη.Συγκατοικήσαμε, δοκιμαστήκαμε, φάγαμε μαζί ψωμί και αλάτι που λέει ο λόγος! Περάσαμε  τόσο όμορφα σε αυτά τα φοιτητικά χρόνια μέσα σε  μια κοριτσοπαρέα που ξεχώρισε, έγραψε ιστορία και συνέχισε να κρατά γερά τους δεσμούς της μέχρι σήμερα.Από τη Μυτιλήνη, το Άργος, την Κατερίνη... Η Δέσποινα και η Χριστίνα, Η Σπυριδούλα και η Γιωργία, η Μαρία και η Ειρήνη...

Γράψε μου λέει! 
Και ας ξέρει πως δεν "πιάνω πένα" από το τίποτα.Σαν το πινέλο ένα πράγμα.Θέλει έμπνευση ο καλλιτέχνης για να ζωγραφίσει.Έτσι κι εγώ πώς να γράψω αν πρώτα δε ξεδιπλώσω τις αναμνήσεις μου στο τραπεζι των επιθυμιών μου; Αν δε τις ξεκλειδώσω από το χρονοντούλαπο των ευτυχισμένων στιγμών μου;Ας γράψω λοιπόν ...


 Μα για τι να πρωτογράψω; Ολόκληρο βιβλίο! Σκόρπια θα αναφέρω σαν εικόνες που φθίνουν.Πιτζάμες με πουλόβερ και χοντρές κάλτσες γιατί έκανε πολύ κρύο.Ήμασταν παρέα δύο ταχυτήτων από τη μια "τα ζώα μου αργά" και από την άλλη "τρεχάτε ποδαράκια μου". Γκάφες, πλάκες,έρωτες,διάβασμα,κοπάνες,εξεταστική,
εργαστήρια,
ψυχαναλύσεις επί των αναλύσεων,τάβλι,...και γέλιο.Πολύ γέλιο.Μα πάρα πολύ γέλιο.Γέλιο που μας έριχνε στα πατώματα.Έτσι γελούσαμε για το τίποτα και το γέλιο δυνάμωνε είχε διάρκεια ,ήταν μεταδοτικό και στο τέλος δεν ξέραμε και γιατί αρχίσαμε να γελάμε.Αλλά ήταν τόσο θεραπευτικό!

   Πολύ συχνά θυμάμαι αυτό το γέλιο .Τέτοιο γέλιο κάνω ακόμα και σήμερα όταν είμαι με τη φίλη της καρδιάς μου.Μαζί της πάω και στην άκρη της γης γιατί ξέρω πως θα περάσω καλά. Γιατί κοιταζόμαστε στα μάτια και διαβάζουμε τις σκέψεις μας.Ένα βλέμμα φτάνει για να γίνει συνεννόηση.Με τη φίλη που μπορώ να απλώσω τα πέταλα της ψυχής μου άφοβα και να εμφανιστώ όπως ακριβώς είμαι. Ο εαυτός μου.


   Μια φορά λοιπόν και έναν καιρό ήταν λέει ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ...Ή ...Ο Χοντρός και ο Λιγνός...Όχι, όχι, ο Οβελίξ και ο Αστερίξ................Μάλλον οι Ντάλντονς!!!
Πώς να χωρέσω τόσες όμορφες στιγμές σε μια ανάρτηση; Δε γίνεται γλυκιά μου! 

Κάπου, κάποιοι, κάποτε... εμείς, εσείς και οι άλλοι...


Είμαι τυχερή που σε έχω δίπλα μου, που μπορώ να σε ξυπνήσω ότι ώρα έχω ανάγκη, να σου ζητήσω τις πιο απίθανες χάρες, να μοιραστώ μαζί σου τα πιο
ευφάνταστα όνειρά μου!Μακάρι και τα παιδιά μου να χαίρουν την ευτυχία μιας τέτοιας φιλίας! Γιατί ήσουν δίπλα μου στις μεγάλες μου χαρές και ξέρω ότι θα συνεχίσεις να είσαι! Γιατί στις δύσκολες στιγμές μου ήσουν πάλι εκεί να με βοηθήσεις να μαζέψω τα κομμάτια μου στα πόδια μου να σταθώ.Και όταν κάτι με βαραίνει και μέσα μου σκουντουφλάω σε σκέψεις και συναισθήματα μπερδεμένα πάλι είσαι εδώ κι εγώ που δεν μπορώ να εκφραστώ με λέξεις βγάζω τον χέιμαρρο και ξεθυμαίνω και καθόλου δε με νοιάζει αν έχει νόημα,περιεχόμενο,αρχή ή τέλος ο συλλογισμός, αν είναι σωστό ή επιτρεπτό ή αν ακολουθεί τους κανόνες γραμματικούς, συντακτικούς, οδικής ή καθώς πρέπει κοινωνικής συμπεριφοράς. 



Και όταν με παρασέρνουν τα όνειρα και οι πιο  κρυφές μου επιθυμίες  στροβιλίζονται πάνω από το κεφάλι μου σαν πεταλούδες, μπορώ να τα απολαμβάνω μόνο μαζί σου   χωρίς ενοχές ξαπλωμένες ανάσκελα πάνω σε καταπράσινο γρασίδι με μια απόχη  η κάθε μια, κάτω από γαλανό ουρανό.Να τα πιάνουμε και να γελάμε,αλλά και τα άπιαστα να τα κάνουμε χάζι και πάλι να γελάμε.Δεν πειράζει την άλλη φορά...να λέμε η μία στην άλλη.Και αυτό που μένει η ουσία είναι πιο γλυκιά και πιο ευχάριστη όταν είσαι μαζί μου δίπλα στα κύματα με μια φωτιά που σιγοκαίει με ένα φεγγάρι που μας δείχνει το δρόμο, και τα κεφαλάκια μας να ανεβοκατεβαίνουν με χαχανητά και αγαπημένες μελωδίες...μέχρι το ξημέρωμα...και άλλες φορές να έχω ξεχαστεί με τις πιτζάμες στο σπίτι σου (ποιος θα μας δει μέσα στη νύχτα;) και μόνο στο λάλημα του πετεινού να βγαίνουμε σαν τους κλέφτες στις μύτες των ποδιών μας μέχρι το αυτοκίνητο και από εκεί στο σπίτι κάπου στο κέντρο.Να μιλάμε  στο τηλέφωνο και εκεί που μιλάμε περί ανέμων και υδάτων να μου λες "πάμε Αθήνα;Κύπρο;Μυτιλήνη;Κατερίνη;" κι εγώ να απαντώ "πάω να ετοιμάσω τις βαλίτσες" με απόλυτη φυσικότητα  όπως λέμε "πάω να βάλω ένα πλυντήριο!" 


Και κάναμε ταξίδια μακρινά μαζί με πλοίο, με αεροπλάνο, με αυτοκίνητο αλλά και με τρένο.Σε λατρεύω γιατί επικοινωνείς τέλεια με κάθε άνθρωπο πάνω στον πλανήτη γιατί ομιλείς τη γλώσσα του σώματος! Γιατί εκεί που με πνίγουν οι λέξεις εσύ είσαι το σωσίβιο που με κρατάει στην επιφάνεια.Γιατί  μόνο μαζί ξεκινήσαμε  την τέλεια ομάδα καλλιτεχνικών που μπορεί να δουλεύουμε  χωρίς να ανταλλάξουμε λέξη  και μετά από ώρες να λες "πολλά είπαμε και σήμερα" και να φεύγουν με μιας τα πινέλα και τα χρώματα να πιάνουμε τις κοιλιές μας, να βουρκώνουν τα μάτια και για να συνέλθουμε να πρέπει να ρίξουμε κρύο νερό στο πρόσωπό μας.


Γιατί ακόμα και αν πεθαίνεις από νύστα -είσαι υπναρού, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε- μου ζητάς να σε ξυπνάω  για να σου διαβάζω ότι παραμύθι γράφω ότι ώρα και να είναι.
Γιατί είσαι η φίλη που όλοι θα΄θελαν να έχουν!Τι να κάνουμε; Τυχερά είναι αυτά...κι εγώ είμαι πολύ τυχερή!
   Γιατί γράφω γράφω και χαμογελάω με τις εικόνες που μου έρχονται στο νου από τις πιο παλιές με τα ατελείωτα πήγαινε έλα  Κεφαλάρι Άγιος μέχρι την πιο πρόσφατη εκδρομή στην παραλία άνοιξη καιρός μα με κρύο που θα ζήλευε και ο πιο βαρύς χειμώνας.Άρρωστες και οι δυο με ακεφιές και νεύρα   τους παρατήσαμε όλους και πήγαμε να μυρίσουμε θάλασσα. Εκεί πάλι ήρθαμε μούρη με μούρη με μια υγρασία, μια  λάσπη και έναν αέρα που σε έπαιρνε και σε σήκωνε...μια ερημιά σκέτη κατάθλιψη .Μα άναψαν τα ξύλα και ζέστανε ο χώρος,τα κεριά γλύκαιναν το τοπίο,το κρασί μαλάκωσε τις καρδιές μας και εκεί ανάμεσα σε χνουδωτές κουβέρτες μίλησα μίλησες είπα είπες και αδειάσαμε όλα όσα μας βάραιναν σε ένα καλάθι και από εκεί την άλλη μέρα αφήσαμε το αγέρι να τα πάει και να τα ρίξει στη θάλασσα.Γυρίσαμε στα σπίτια μας με χαμόγελα και αυτό μας φτάνει.
  




Μου φτάνει που σε έχω πλάι μου γιατί μαζί μπορούμε να φέρουμε ότι δεν έρχεται… την άνοιξη , τη χαρά, την καλή διάθεση… όπως ακριβώς στα παραμύθια.





Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

O ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

  Το ταξίδι στον Θαυμαστό κόσμο των βιβλίων πήρε τέλος το Σάββατο το απόγευμα στο Μουσικό Γυμνάσιο Δράμας μια πολιτιστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από το Φιλανθρωπικό Σωματείο Χωριστής "Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων." Ένα σωματείο που με τη δράση του αποτελεί για όλους μας ένα καλό παράδειγμα κοινωνικής αλληλεγγύης.
  Επίτιμοι καλεσμένοι ήταν η συγγραφέας κυρία    Κυρμανίδου Σωτηρία και ο επίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ιωάννης Φύκαρης.
  Με μεγάλη χαρά παρακολούθησα τα παιδιά του Κοινωνικού Φροντιστηρίου να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να παρουσιάσουν δραματοποιώντας  δύο από τα βιβλία της συγγραφέως το "Ο κυρ δρόμος, οι οδηγοί και όλοι εμείς" και το "Αστρομαργαριτάρι της αγάπης". Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τη συγγραφέα και στο τέλος της εκδήλωσης  αφιέρωσαν ένα δικό τους ποίημα στους δυο καλεσμένους, ποίημα που δημιούργησαν  με τη δασκάλα τους την Ειρήνη Μπουτάκη την οποία είχα την τιμή  να γνωρίσω και να συνεργαστώ  μαζί της.

   Το να δουλεύω με παιδιά και στον ελεύθερο χρόνο μου είναι ένα κίνητρο δημιουργικής ενασχόλησης για μένα πολύ ισχυρό. Από την  επαφή μου με τα παιδιά του κοινωνικού φροντιστηρίου για ένα μόλις μήνα πραγματικά εισέπραξα περισσότερα από όσα έδωσα και τους ευχαριστώ όλους για την τιμή και τη  χαρά που μου έκαναν να δουλέψουμε μαζί!

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

   Φέτος τεμπέλιασα και δεν έκανα  τσουρέκια αφού η μαμά μου είπε να μην κάνω. Την άκουσα ! Εξάλλου μάνα είναι κάτι παραπάνω ξέρει!
Μα σήμερα Μεγάλη Πέμπτη είχα όρεξη για παιχνίδια... σαν παιδί κι εγώ!Μπορεί ο καιρός να επιμένει να είναι χειμωνιάτικος αλλά οι κοτούλες μας άρχισαν να γεννούν πριν από ένα μήνα περίπου. Έτσι μαζεύτηκαν τα αυγουλάκια.
Είκοσι από αυτά τα ξεχώρισα και τα τύλιξα ένα ένα με διαφορετικά φυλλαράκια από τον κήπο και με κρεμμυδόφυλλα.Και τι επιτυχία! Δεν μου έσπασε κανένα! Τα σχέδια φυσικά εκπληκτικά όπως κάθε χρόνο από τότε που ώς νοικοκυρά βάφω τα αυγά μου με φυσικό τρόπο όπως κάνανε οι γιαγιάδες μας.
Στο μεταξύ φρόντισα από μέρες πριν να αδειάζω αυγά που χρησιμοποιούσα στην κουζίνα  αντί να τα σπάω. Δοκίμασα σε αυτά χρώματα ζαχαροπλαστικής και ενθουσιάστηκα.
Έστρωσα λοιπόν το τραπέζι με τα υλικά μου και άρχισα τα παιχνίδια μου. Πρώτα έκανα decoupage  με χαρτοπετσέτες και στόλισα την κοτούλα μου.
Σε κάποια κόλλησα χρυσόσκονη και τα έκανα πιο glamour.
Γέμισα με τα σκέτα το καλαθάκι του λαγού.
Επειδή όμως τα μωβ δεν μου πέτυχαν σαν χρώμα τα είδα αλλιώς.Τα πέρασα μια κορδελίτσα λαστιχωτή που είχα και για τσαχπινιά τους έβαλα και από μια χάντρα.
Ζωγράφισα το κλασικό μου τριανταφυλλάκι που πολύ μου αρέσει.
Στόλισα και τις πασχαλινές μου καρτούλες που φτιάξαμε και μας στείλανε .
Νομίζω πως αρκετά έπαιξα!
Ώρα να σας καληνυχτίσω φίλοι μου! 
Μεγάλη Παρασκευή ξημερώνει!









Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

ΠΕΡΙΜΕΝΩ...

8 Απριλίου 2015 ώρα 12:36π.μ.

Περιμένω την άνοιξη, να ανοίξει ο καιρός, να ανοίξει ο ουρανός!!
Περιμένω να γιάνει η πληγή και να περάσει ο πόνος!


Είναι το σώμα που πονά  απ΄του χρόνου το διάβα;
Ή είναι ο πόνος της ψυχής  που απλώνεται στο σώμα;


Περιμένω να αλλάξει σκηνικό στων ματιών μου το βλέμμα.
Να πάψει το γρι που με ταλαιπωρεί,
 να αντικατασταθεί από το χρώμα της ελπίδας!


Τι κάνω;
Περιμένω!

Τι κάνω;
Περιμένω!!! Υπομένω! 

Η αναμονή είναι πράξη;
Νομίζω πως είναι τόσο στατική που θα με πνίξει και θα χαθώ.


Γιατί τα νάζια του καιρού με επηρεάζουν τόσο;
Πότε θα  φέξει στο σκοτάδι;
Πότε θα τολμήσω να απλώσω τα χέρια;
Να αγγίξω τα αστέρια;
Πότε θα σταματήσω να περιμένω;....

 8 Απριλίου 2015 ώρα 10:14 π.μ.

Όταν αναλάβω δράση! Υποθέτω...Νομίζω πως η απραξία δε μου ταιριάζει.Με βαλτώνει, με χαλάει.

Πού θα πάει δε θα΄ρθει; Θα ΄ρθει!

Περιμένω! Εκτός από υπομονή έχω και γαϊδουρινό πείσμα!
Εσύ θα΄ρθεις σε μένα!Εγώ σε προκάλεσα! Δε μένει παρά εσύ να με κυνηγήσεις.


Στο μεταξύ θα ξεκουνηθώ από τον υπολογιστή να βάλω την κατσαρόλα στη φωτιά, να τινάξω τις κουβέρτες, καμιά σκούπα...τα γνωστά! Μα όλα από μένα τα περιμένουνε;
Ευτυχώς δε λες που ζούμε στο 2015 και δε χρειάζεται να βγω και για κηνύγι;

Είναι αυτό το γαλάζιο του ουρανού που μόλις αντίκρισα σήμερα το πρωί  μου έδωσε  άλλη διάσταση, άλλη θεώρηση των πραγμάτων.
 Εμπρός Μαρία σήκω! Η ποίηση σε μάρανε τρομάρα σου. Εμπρός Μαρίες σηκωθείτε!!!

 8 Απριλίου 2015  ώρα   1:19μ.μ.

Πετάχτηκα στο σούπερ για κάτι που ξέχασα.Το γαλάζιο  στο μεταξύ χάθηκε και μόλις βγάζω το αυτοκίνητο χοντρές στάλες χιόνι και νερό θάμπωσαν τα μάτια μου.Απίστευτο! Το είδαμε κι αυτό Απρίλη μήνα.
Για διπολική διαταραχή μου μοιάζει.Δεν πάει καλά ο καιρός και αν αφήσω τη διάθεσή μου στα χέρια του  την έβαψα! Προς το παρόν σήκωσα μανίκια και το ριξα στη ζαχαροπλαστική γιατί η απραξία δεν με βγάζει πουθενά.΄Ετσι περιμένω με δράση που κάνει  πιο ανώδυνη  την αναμονή! 
Και επιμένω να περιμένω...