Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΕΥΧΩΝ

   Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά μας έχετε την εντύπωση ότι μεγαλώνουμε κι εμείς; Δεν πάει έτσι  λογικά μου πλασματάκια. Κάτι μαγικό συμβαίνει (που δεν μπορώ να εξηγήσω και δε σκοτίζομαι διόλου για αυτό) που μας  κάνει να παραμένουμε παιδιά.

  Και ενώ θυμάμαι κάθε λεπτό από κάθε όμορφη χαρούμενη παιδική μου στιγμή δεν τα αλλάζω με τίποτα με τις όμορφες χαρούμενες παιδικές στιγμές που σκηνοθέτησα στα παιδάκια μου - όταν ακόμα ήτανε μικρά. 

  Και ήρθε στη Δράμα ο μικρός Χαράλαμπος να κάνει ζωάρα μακριά από το σχολείο για μια βδομάδα! Ω! Πόσο τον καταλαβαίνω! Να μη φτιάξουμε μαζί το καραβάκι για την Αγία Βαρβάρα;Πώς να αντισταθώ; Μπορεί βέβαια να ήμουν χωμένη μέσα στις κατσαρόλες και τα κουζινικά όλο το πρωινό  της Κυριακής αλλά μπορούσα ανάμεσα από τις γαστρονομικές πανδαισίες του εργαστηρίου μου να δίνω εντολές εκτέλεσης της κατασκευής του καραβιού με πικάντικες λεπτομέρειες του τύπου...: "κόβουμε τριγωνάκια Πανοράματος για σημαιούλες και τα πασπαλίζουμε  με ριγέ ,πουά και μουσικές νότες!" 

   Και αφού ετοιμάστηκε σπάσαμε μερικά μπουκάλια από κρασί στην πλώρη του πριν το αφήσουμε να σαλπάρει στον απέραντο ωκεανό των αστεριών, μεταφέροντας τις πολύτιμες και ανεκτίμητες ευχές μας στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. 
Χρόνια πολλά!
 

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ

Η συνταγή που μου έδωσε πέρσι η μαμά Τόλη περίμενε με υπομονή στο βιβλίο των συνταγών μου . Φέτος για Υγεία, Καλοτυχία , Αφθονία το τόλμησα και σας παρουσιάζω τα Βάρβαρα ή τη Βαρβάρα.
 Υλικά :
500γρ. Σιτάρι
2 κούπες ζάχαρη
1 κούπα σταφίδες ξανθές
1 κούπα  σύκα ξερά
1 κούπα ξερά δαμάσκηνα 
1 κούπα καρύδια περασμένα από το μπλέντερ ελαφρώς
κανέλα ξύλο και γαρύφαλλο σε τούλι

Ξύσμα από 1 μανταρίνι
2 κουταλιές καβουρντισμένο αλέυρι
4 κουταλιές καβουρντισμένο σουσάμι.
Βράζουμε από το βράδυ το σιτάρι σε χλιαρό νερό να φουσκώσει 10 με 12 ώρες.Το βράζουμε καλά αφού καθαρίζουμε τον αφρό και ανακατεύουμε με προσοχή να μην κολλήσει στον πάτο της κατσαρόλας.Αφού βράσει και χυλώσει ρίχνουμε τη ζάχαρη και  τα αποξηραμένα φρούτα κομμένα σε κύβους.

Στο τέλος το αλεύρι, το σουσάμι και το καρύδι.Αφαιρούμε το τούλι και σερβίρουμε πασπαλίζοντας κανέλα σε σκόνη και τριμμένο καρύδι.Το ρόδι δίνει μια νότα δροσιάς στη γεύση και ομορφαίνει το πιάτο μας με το έντονο κόκκινο χρώμα του.
  Χρόνια πολλά στις Βαρβάρες! Χρόνια πολλά Στη Δράμα!


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

ΝΑ ΑΓΓΙΞΩ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

   Σαν το τρελό φτερό στριφογυρνώ .Ησυχία δε βρίσκω ούτε λεπτό.Και οι μέρες είναι σαν να κατρακυλάνε ...πήραν φόρα και όλο νιώθω πως δε θα προλάβω όλα όσα μέσα στο φαντασμένο μου κεφάλι δρομολογώ. Κι εκεί που όοοοοολη η φύση ησυχάζει, μια ιδέα σαν σπίθα δίνει μπουρλότο στο μυαλό και από τη δουλεία μέχρι να φτάσω στο σπίτι ,το έχω στα μάτια μου μπροστά.Φτάνει να ανέβω, να σκαρφαλώσω με λίγα ακροβατικά μες το πατάρι, πάνω στις ράγες  και να τεντώσω για να το φτάσω , να κόψω απ΄ τον ύπνο, από το ραχάτι , να ανοίξω παραθυράκια παράλληλα.
  Με τρελούς ρυθμούς αλλά κυρίως με πολύ καλούς συνεργάτες φτερό και πούπουλο έγιναν όλα όπως σχεδιάστηκαν.
Διάλογος με το ταίρι μου στη δουλειά.
-Τι θα γίνει με το θέμα της γιορτής;
-Έχω μια ιδέα!
- Ωχ!
-Σκέφτηκα...
-Είπαμε να μη σκέφτεσαι πολύ.Κάθε φορά που σκέφτεσαι μας βάζεις σε μπελάδες.
-Τι ωραία που θα΄τανε , αν αντί για γιορτή κάναμε μια σαλάτα ονειρική!
-...........
-Αν στήναμε στο σχολείο έναν χορό και δράση ανάμεσα σε ήρωες  που θα ζωντανεύουν, θα έχουν φωνή και άποψη , θα μιλάνε με τα παιδιά...
-...μέσα σε κλίμα εορταστικό , με μια κούκλα...ένα αστέρι ...κουλουράκια από μαρμελάδα σαπουνόφουσκας...φτερό ενός Γάλλου  μασκοφόρου...

-Και κάθε μέρα -αντίστροφα σε μια αναμέτρηση με το χρόνο- να γίνει γιορτή και όχι οι μέρες να φεύγουν για τη γιορτή;
-Πότε ξεκινάμε;
-Χθες.
-Καληνύχτα Μαρία!
-Καλημέρα Σταυρούλα!
Όλα είναι πιο εύκολα όταν καταλαβαίνουν τη γλώσσα που μιλάς.
Κάπως έτσι μπορώ να τυλίγομαι σε μια κουβερτούλα προβατάκι ,να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι...
  Αυτός είναι ένας κόσμος που αλλάζει...Μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο! Και αν δεν έχουμε την τόλμη να το κάνουμε εμείς...ας δώσουμε τη σπίθα στα παιδιά μας.

 
 
 

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

ΚΛΙΚ

   Περνούσε και ο Οκτώβρης ήπιος αλλά η ομάδα των σκηνικών σε αναβρασμό γιατί λέει 10 Νοεμβρίου η παράσταση ¨Το ασπρόμαυρο ταξίδι " είναι προγραμματισμένο να ανέβει στη σκηνή. Όλη η ομάδα εκτός από μένα. Γιατί ως "συντονίστρια" αυτής της ομάδας  και με καθόλα δημοκρατικές διαδικασίες της είχα επιβάλει πλήρη απραξία.Κανείς δεν κουνιέται αν δεν μιλήσω.Και δεν μιλούσα γιατί πάλευα ανάμεσα σε δύο ιδέες.Αυτό ή εκείνο; Έτσι ή αλλιώς. Ακόμα δεν μπορούσα - ή δεν ήθελα να καταλάβω "βρε παιδιά, το γλάρο γιατί τον ψάχνουμε;" Με βρήκαν πολλά ξημερώματα αναζητώντας τον , μα όταν τον βρήκα ήξερα τι έπρεπε να γίνει.

  Όχι, δεν είμαι της τελευταίας στιγμής. Υπάρχει στη ζωή μου ένα  άκρως αυστηρό και δομημένο πρόγραμμα.Πώς αλλιώς νομίζετε ότι τα καταφέρνω; Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα που είναι αυτή η ριμάδα ιδιοτροπία να την πω που τίποτα δεν μπορώ να κάνω αν μέσα μου δεν ακουστεί  το ΚΛΙΚ.Ένας ιδιαίτερος  ήχος που κινητοποιεί τις ευαισθησίες μου.Υπόθεση ενός ΚΛΙΚ ήταν τα σκηνικά.Ήξερα πως η ομάδα μου θα σταθεί δίπλα μου ακόμα και αν χρειαζόταν να κάνουμε τη νύχτα μέρα.


 Και δεν με απογοήτευσε.Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα μόλις 2 μέρες πριν το στήσιμο των σκηνικών όλα ήταν έτοιμα.Δεν είχα παρά να συντονίσω τη μεταφορά , με το άνοιγμα της πύλης και την παρουσία του μάστορα με τα εργαλεία του.

Είχα τραβήξει μερικές γραμμές σε χαρτί για να καταλάβει ο Γιώργος τις ξυλοκατασκευές. Πώς να περιγράψω χρονομηχανή που ταξιδεύει σε παράλληλα σύμπαντα; Ο άνθρωπος είναι πολυτεχνίτης αλλά εγω του μιλούσα για μηχανή.Λίγο με το σχέδιο , λίγο με τις κινήσεις του σώματος κάτι σαν τον Κωνσταντίνο όταν θέλει να περιγράψει το προφιτερόλ στη περίφημη ταινία  "χτυποκάρδια στο θρανίο" ,ο Γιώργος όχι μόνο έπιασε την ιδέα αλλά και την εκτέλεσε άψογα.

Οι πρόβες είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα τους και αφού εξασκήθηκα καλά στη ιδιαίτεγη πγοφογά του Φτεγού το οποίο και υποδιόμουνα έδωσα οδηγίες που η ομάδα πιστά ακολούθησε.Μέσα σε δύο συναντήσεις είχε ολοκληρώσει αφού άδειασε μερικές φιάλες κρασί...αφού μουρμούρισε για την επιμονή του καλλιτέχνη να βάλει μερικές πινελιές ακόμα,αφού έστελνα τα κορίτσια μου σπίτια τους με ζαλισμένο κεφάλι αφού τα πάντα είχαν άσπρους μαύρους κύκλους, τετράγωνα και καμπύλες.

Και βουαλά. Τα σκηνικά έτοιμα στην ώρα τους! Μια μικρή αγωνία για τις κριτικές, αλλά να σας πω κάτι;Αφού άκουσα το ΚΛΙΚ ξέρω ότι κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε! Και αυτό μου φτάνει!

Αφιερώνω την ανάρτηση στην ομάδα μου και ας με αποκαλεί "αφεντικό"! Ειρήνη μου πάντα γελάμε μαζί ακόμα και αν δεν ξέρουμε το λόγο. Γωγώ μου είσαι το πιο σταθερό και ακριβές χέρι του χάρακα και της λεπτομέρειας.Ιωάννα μου εκεί που ο καλλιτέχνης πάει να ξεφύγει είσαι εσύ που τα βάζεις όλα στη θέση τους.

   Ας τους καταπλήξουμε!!!!!!
 

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΛΑΡΙΣΑ

Οι Λου Μου Σου ξαναχτύπησαν . Αυτή τη φορά στη Λάρισα στο 3ο Διεθνές Συνέδριο για την προώθηση της Εκπαιδευτικής Καινοτομίας!

Βρεθήκαμε εκεί με ένα ταξίδι αστραπή...χάρη στη Λου να λέμε την αλήθεια!  Με το συνεργατικό μας έργο Etwinning "Οι θησαυροί του κήπου μας". Γνωρίσαμε από κοντά και άλλο συνεργάτη του project , την Κατερίνα Σπίτσα , η οποία έκανε  εξαιρετική παρουσίαση.Χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε Κατερίνα !
Και όλα ήταν υπέροχα...ξεκουραστήκαμε βρε στο ταξίδι!

 

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΙΤΣΑ...

Από πού βγαίνει;
Από το φούρνο!!!!!!!!!!!!!!
Γέλασε η Ευρωπίτσα .Δεν έχει λέει η μανούλα χιούμορ!
Εμ ! Το έχασα φαίνεται καθώς όλα σε αυτό το σπίτι τα κάνω μόνη μου! Μέχρι να μπει κάτι στο φούρνο όλοι είστε εξαφανισμένοι. Άμα βγει και μετά, πώς δια μαγείας εμφανίζεστε όλοι δεν μπορώ να το καταλάβω.
Όσο για το πόσο γρήγορα κάνετε αόρατο το περιεχόμενο του ταψιού δεν μπορώ να πω τίποτε.
 Ας μην φτάσω στο μετά ... άδεια ταψιά,πιάτα,ποτήρια στοίβα στο νεροχύτη.Πάλι μόνη! Σαν το φτερό μες το "μελόνι"

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Οι  δικές μας ευχές  στο μικρό Αλέξανδρο έγιναν με μια τουρτόπανα αρκουδίτσα! Καλότυχος ,γερός και ευτυχισμένος !

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Όλα έτοιμα για τον αγασμό και την πρώτη  μέρα υποδοχής των μαθητών μας στο σχολείο.Σε ένα βότσαλο ζωγραφισμένο από χεράκια που αγαπούν το χειροτέχνημα.
Αλλά και ένα παραδοσιακό κέρασμα μπισκοτολούκομο με άποψη!
Καλή σχολική χρονιά να έχουμε!

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΕΙΚ




Όλοι έχετε φάει κέικ από τα χεράκια της μαμάς σας. Αλλά σαν τα δικά μου κέικ; Πόσοι έχετε δοκιμάσει;



Είναι που βαριέμαι τα ίδια και κάνω δοκιμές με διάφορες γεύσεις; 



Είναι που εκπαιδεύομαι να φτιάξω το τέλειο; 



Είναι που βλέπω άλλα από αυτά που φαίνονται;

Κέικ από τα χεράκια μου λοιπόν !Όσοι είχαν την ευκαιρία να κεραστούν ξέρουν ότι ποτέ δεν είναι ίδιο.



Το σημερινό έχει άρωμα από ρούμι με ξύσμα από χοντρόφλουδο πορτοκάλι και σοκολάτα! 



Έτσι στα ξεκούδουνα, παίρνω το μίξερ και χτυπάω,ανακατεύω υλικά , κάνω συνδυασμούς της στιγμής καθώς προσπαθώ να βάλω σε τάξη την αταξία.



Καλό Φθινόπωρο να έχουμε!

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ!




Η αυλαία έπεσε για φέτος. Πάει και αυτό το καλοκαίρι… 


 "Ο Αύγουστος με φίλησε και μου ΄καψε τα χείλη."
Κλειδώνω την πόρτα, είμαι έτοιμη για το ταξίδι της επιστροφής.Είμαι;
 

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΟΝΕΙΡΟ;




Άσπρα προβατάκια στο γιαλό τα όνειρά μας ! Σκάνε στην ακτή διαλύονται . Όνειρα σκόρπια , όνειρα χωρίς σχήμα, χωρίς χρώμα , χωρίς οσμή. Όνειρα για τα οποία δεν πάλεψες, δεν ένιωσες την πεθυμιά να σε λιώνει , την προσμονή να σε λιγώνει. 



Όνειρα που δεν κατάφερα να εμπνεύσω… εγώ που ζω και προδιαγράφω την πορεία μου μέσα από αυτά. Ποια στάση να κρατήσω , ποια λόγια να πω …με τι αισθήματα να γεμίσω τα κενά σιωπής μέσα στα οποία ζω; 



Δεν μπορώ να σε αγγίξω , δεν μπορώ να εκφραστώ. Δίπλα σου στέκομαι να το θυμάσαι

Μια ακόμη μέρα ανέτειλε , ευλογημένοι όλοι εμείς που κάτω από το γαλανό ουρανό στεκόμαστε στα πόδια μας και χαράζουμε νέα πορεία. 



Καλή τύχη να χεις! Καλή τύχη!

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ




Η Σταχτομπούτα φόρεσε το φόρεμα που εντυπωσιακό πρόβαλε μέσα από το σπασμένο αμύγδαλο. Έδεσε τα μαλλιά της σε ένα κότσο αφήνοντας μερικές μπούκλες να πέσουν ατημέλητα στο λαιμό της . Δάγκωσε τα χείλη της και τσίμπησε τα μάγουλά της . Το ραβδί της νεραϊδονονάς της άγγιξε τη μεστή κολοκύθα του κήπου. Χιλιάδες αστροστολισμένα βεγγαλικά άστραψαν και η κολοκύθα μεγάλωσε μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε σε παραμυθένια άμαξα .


 Στάθηκε και καθώς αντίκρισε το είδωλό της στα νερά του ποταμού. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της. Ανασήκωσε το φόρεμα και κούνησε τα δαχτυλάκια των ποδιών που έστεκαν γυμνά πάνω στα υγρά χόρτα. Λείπουν τα γυάλινα γοβάκια …καθώς λέει το παραμύθι …ή λείπει αυτό που ταιριάζει το μισό να γίνει ολόκληρο; Το μονό ,ένα ζευγάρι παπούτσια; Έτσι κι αλλιώς όταν χτυπήσει δώδεκα η μαγεία θα χαθεί και η Σταχτομπούτα θα σταθεί στο ίδιο μέρος ένα κορίτσι απλό αλλά το ίδιο μοναδικό . Οι σκέψεις της, τα συναισθήματα της δε θα έχουν αλλάξει . Αυτό που πραγματικά επιθυμεί είναι να μείνει εκεί , εκεί να την βρει και να την αναγνωρίσει. Χωρίς γοβάκι ,χωρίς κολοκύθα, χωρίς αμυγδαλότσουφλα. Να την προσέξει για αυτό που είναι, ένα απλό κορίτσι που έχει ανάγκη μιας αγκαλιάς . Μόνο αυτό .Μια αγκαλιά που να κουμπώνει και να ταιριάζει μόνο στο δικό της σώμα, στη δική της ανάσα.